دایره پینوکیو

عکس های منصوره معتمدی از اجرای پینوکیو در جشنواره

pinocchiocircle — Mon, 03 Mar 2008 10:00:18 GMT

عکس های منصوره معتمدی از اجرای پینوکیو در جشنواره تئاتر فجر.

استقبال از اجرای مجدد پینوکیو در جشنواره تئاتر فجر

pinocchiocircle — Mon, 03 Mar 2008 09:55:18 GMT

سرانجام نمایش پینوکیو در بیست و ششمین جشنواره تئاتر فجر روی صحنه رفت.این نمایش دو اجرا در سالن بازسازی شده قشقایی داشت که با استقبال بسیار زیاد تماشاگران روبرو شد.استقبال به گونه ای بالا بود که بسیاری از تماشاگران پشت درهای سالن مانده و موفق به تماشای نمایش نشدند.همچنین در طول اجرا نیز بسیاری از تماشاگران به طور ایستاده در گوشه سالن و نشسته روی زمین این نمایش را تماشا کردند.«روبرتو چولی» مدیر فستیوال روهر آلمان پس از اجرای این نمایش در گفت و گو با اعضای گروه گفت:"این نمایش ایده بسیار خوبی داشت و نقطه آن نیز محسوب می شد.همچنین اجرای بسیار خوبی داشت. کارگردانی همراه با بازی بازیگران و یک اجرای فوق العاده موسیقی از نکات بارز این نمایش محسوب می شد."
پس از این دو اجرا به دلیل استقبال تماشاگران،گروه نمايش دن كيشوت تصميم گرفتيك بار ديگر پينوكيو را روي صحنه ببرد.اين تصميم با استقبال مديران جشنواره همراه شد و در نتيجه پينوكيوبراي بار سوم روي صحنه رفت.اين بار پينوكيو در تالار مولوي روي صحنه رفت و به دليل امكانات تالار مولوي،صحنه پينوكيو شكل جديدتر و كامل تري به خود گرفت كه البته بر اجراي موفق اين نمايش صحه گذاشت.در اين اجرا سينا رازاني به جاي عباس حبيبي - كه به دليل سفر از همراهي گروه بازمانه بود - روي صحنه رفت.اين اجرا نيز با استقبال بسيار گسترده تماشاگران روبرو شد.

بازگشت پینوکیو به تئاتر شهر

pinocchiocircle — Sat, 09 Feb 2008 12:46:18 GMT

سرانجام پس از دریافت بسیاری از پیام های اینترنی شما تماشاگران عزیز گروه دن کیشوت تصمیم گرفت در بیست و ششمین جشنواره تئاتر فجر دوباره پینوکیو را روی صحنه بیاورد.
نمایش پینوکیو قرار است در ۲۳ بهمن ماه و در ساعت های ۱۷ و ۲۰ در بخش مرور نمایش های سال اجرا داشته باشد.
در این نمایش:ارش بزرگ زاده،رامين سياردشتي،الهام عسگري،ناز شادمان،خسرو محمودي،عباس حبيبي به ايفاي نقش مي پردازند.
همچنين هدايت هاشمي به جاي يونس لطفي در اين نمايش حضور دارد و از چند روز قبل تمرينات خود را با گروه آغاز كرده است.
نسيم احمدپور داراماتورژ و همراه با اصغر دشتي پينوكيو را كارگرداني كرده است.اين نمايش در تالار قشقايي روي صحنه مي رود.
فرشاد فزوني نيز با اجرايي متفاوت آهنگسازي و نوازندگي پينو كيو را برعهده دارد.

پینوکیو تمام شد

pinocchiocircle — Wed, 25 Jul 2007 15:27:18 GMT

نمایش «پینوکیو» بعد از ۳۰ اجرا شب گذشته(سه شنبه ۲ مرداد) آخرین اجرای خود را پشت سر گذاشت وبه پایان رسید.

رهايي تئاتر از سيطره ادبيات

pinocchiocircle — Sun, 22 Jul 2007 19:39:41 GMT

جلال ستاري:تئاتر پينوکيو در اسارت و قيد و بند کلام براي افاده مرام و اداي مقصود نيست يا درست تر بگويم استفاده از آن را به حداقل ممکن رسانده است و جنبش در فضا يا بيان با حرکات و سکنات را که در تئاتر ما تقريباً فراموش شده است (به استثناي «حرکات موزون»)، جايگزين درازگويي همراه با نقالي کرده است و اين به گمان من کاري خجسته است زيرا نشانه رهايي تئاتر از سيطره ادبيات است. اما اين معني تنها ويژگي تئاتر پينوکيو نيست، خصيصه ممتاز ديگرش اين است که پينوکيو تئاتري است برخاسته از تفکر و انديشه هاي انساني. يعني انديشه اي که از درد انسان در جهان ما سخن مي گويد و بنابراين انديشه اي قالبي و باسمه اي نيست و از آغاز تا انجام نمايش اين سعي را صورت بندي مي کند که در اين جهان گرد، از هر نقطه که حرکت کني، سرانجام به همان نقطه يعني به خودت مي رسي، اگر آدمکي چوبين، تهي از عاطفه و احساس و اراده شده باشي، همانند آدم هاي آهني، عروسک هاي کوکي، در اين صورت است که همواره دور خودت دايره وار مي چرخي و راه به جايي نمي بري.قالبي که علي اصغر دشتي و نسيم احمدپور براي بيان اين معني يافته اند، قالبي درخور و مناسب است، يکي همچند ديگري است؛ از کوزه همان برون تراود که در اوست.

اصل مطلب در اینجا:

http://www.sharghnewspaper.ir/Released/86-04-31/276.htm

جهان متشتت نشانه ها

pinocchiocircle — Sun, 22 Jul 2007 19:32:20 GMT

يادداشتي درباره نمايش پينوکيو

فارس باقري:تئاتر جايگاه نشانه هاست. جهان استعاري تئاتر بدون نشانه ها به واقعيتي عريان مي ماند که رويايش را از دست داده باشد. رابطه دال و مدلولي که در هر اثر تعريف مي شود به مثابه قراردادي است براي ورود به آن جهان. از اين رو اين قرارداد بايد در همان جهان معنا داشته باشد وگرنه دلالت اثر دچار نقصان مي شود. داستان پينوکيو داستاني آشنا و مبتني بر ساختار سفر است. سفري مانند آليس در سرزمين عجايب يا سفر ارداويراف به جهان زيرين.

پينوکيو بعد از آفرينش وارد جهاني بزرگ و فانتزي مي شود. فانتزي از آن رو که اين جهان قواعدي دارد که براي «عروسکي» مانند او غيرقابل فهم است، چرا که جهاني انساني است. پينوکيو در ادامه سفر خود درمي يابد که براي فهم اين جهان «انساني» بايد به موجودي بدل شود که شبيه آن جهان باشد. او بايد براي فهم آن جهان هرچه بيشتر به آن شبيه شود. تامل بر اين نکته که او ميان جهان «عروسکي- فانتزي» و جهان «انساني» کدام يک را بايد انتخاب کند به يکي از گرانيگاه هاي فکري پينوکيو بدل مي شود. اين پرسش تامل برانگيزي است که دراماتورژ اثر حتماً با آن روبه رو بوده است.

ادامه مطلب در اینجا:

http://www.sharghnewspaper.ir/Released/86-04-31/286.htm

آواي پرامکان فرشاد فزوني

pinocchiocircle — Sun, 22 Jul 2007 19:30:06 GMT

بهروز غريب پور:

پينوکيو در سياهي بي انتها اجرا مي شود. بازي در سياره هايي رخ مي دهد که بر کف صحنه و با دايره اي سفيد مشخص شده اند، انگار همه زندگي ما تصوير شده است از آغاز تا به امروز؛ همه فصل مشترکي داريم که آن هم سياهي ميان ماست، مي توان از سياره اي به سياره اي ديگر رفت اما اين رفت و آمد چيزي را عوض نمي کند چرا که دروغ، دروغ، دروغ فاصله ها را تا بلنداي آسمان به ديواري نفوذناپذير مبدل کرده است... هر چند که نسيم احمدپور و علي اصغر دشتي برداشتي آزادانه از پينوکيوي کارلو کولودي دارند اما يکي از شاخص ترين نکته هاي داستان معروف دنياي بچه ها را به دنياي انسان هاي بزرگ تر و بچه هاي بزرگ شده تسري داده اند و نمود برجسته اين تفکر در تک گويي دشوار پينوکيو به چشم مي خورد که بازي درخشان ناز شادمان آن را باورپذير کرده است؛ او دروغ پياپي و بي وقفه اي را به نمايش مي گذارد که بر فضاي سياره ها سايه افکنده. اما آفرينش اين فضا بدون موسيقي زنده فرشاد فزوني پذيرفتني نيست و اي کاش تماشاگران مي دانستند که او به صورت زنده و فقط با اصواتي که درجا و در آن و فقط با کمک حنجره و لب هايش به وجود مي آورد، موسيقي پينوکيو را مي آفريند و من اگر جاي علي اصغر دشتي بودم در يکي از سياره ها فرشاد فزوني را مي نشاندم تا موسيقي دروغين، اما زيباي او نيز به مجموعه دروغ سياره ها اضافه شود و او را به عنوان نيرويي خارج از سياره ها و بيرون از گود قرار نمي دادم. به هر حال کارگرداني متفاوت دشتي مي طلبيد که چنين ريسکي را به جان بخرد و اثرش را به عنوان يک پارادوکس تمام عيار عرضه مي کرد؛ پارادوکس داستان، پارادوکس بازيگري، پارادوکس نورپردازي و پارادوکس موسيقي. با اين همه پينوکيوي او براي من از اين جهت به يادماندني است که به صورتي متفاوت به همه عناصر صحنه نگاه کرده است، حتي موسيقي... و يک بار ديگر از دو عنصر کليدي اثر او ياد مي کنم بازي ناز شادمان و ارکستر سياره هاي دور از هم؛ آواي پرامکان فرشاد فزوني.

اصل مطلب در اینجا:

http://www.sharghnewspaper.ir/Released/86-04-31/286.htm

شکلي از تجاهل سقراطي

pinocchiocircle — Sun, 22 Jul 2007 19:28:01 GMT

نگاهي به نمايش پينوکيو به کارگرداني نسيم احمدپور و اصغر دشتي

امين عظيمي:اين نوشته تنها آن دسته از مخاطباني را در نظر دارد که به تماشاي نمايش پينوکيو در سالن قشقايي نشسته اند و خود را از توضيح جزء به جزء آن چيزي که روي صحنه اتفاق مي افتد بي نياز مي دانند. اصغر دشتي و نسيم احمدپور در اقدامي اشتراکي يک بازي ظاهراً بامعنا را براي احضار بي معنايي تدارک ديده اند. آنها از امکانات رسانه اي تئاتر بهره گرفته اند تا انديشه اي فلسفي/ ضدفلسفي را بيان کنند. مخاطب نمايش در اين فرآيند با نظامي واژگون نسبت به رفتار عرفي تئاتر روبه رو است. در اينجا فلسفه است که به لباس تئاتر درآمده و نه آنکه تئاتر زيرپوش فلسفه به تن کرده باشد. نسيم احمدپور و اصغر دشتي هيچ يک فيلسوف نيستند. مخاطب آنها را به عنوان خالقان اثري هنري به مثابه تئاتر مي شناسد. اما آنچه در برابر ما قرار گرفته است برش هاي ذهني از ايده اي است که تماشاگرانش را به چالش با مفهوم تئاتري انديشيدن برمي انگيزد.

ادامه مطلب در اینجا:

http://www.sharghnewspaper.ir/Released/86-04-31/286.htm

در جست وجوي پينوکيو

pinocchiocircle — Sun, 22 Jul 2007 19:25:37 GMT

علي اکبر علي زاد:به رغم تمام توضيحاتي که اصغر دشتي و نسيم احمدپور در مورد اجراي پينوکيو داده اند، به هر نسبت اين نمايش فاقد سويه ارتباطي بسيار قوي «شازده کوچولو» و «دن کيشوت» است، قضيه اي که به نظر من ربط چنداني به اجراي کميک دو کار قبلي ندارد؛ «پينوکيو» هم همان تاثير کميک را دارد اما درجه ارتباط پذيري آن بسيار کم است. چه چيز باعث مي شود تا يک اثر هنري وجه ارتباطي خودش را از دست بدهد؟ شايد شخصي شدن بيش از حد اثر. پينوکيو برخلاف دو کار قبلي دشتي به قدري شخصي شده است که تماشاگر را در واکنشي منفعلانه در سوي ديگر صحنه تنها باقي مي گذارد. لااقل تجربه من هنگام ديدن اين نمايش تجربه اي به شدت بافاصله بود. اين فاصله لزوماً در يک کار هنري چيز بدي نيست، قضيه وقتي مساله دار مي شود که دعاوي دشتي و به خصوص احمدپور در مورد «پينوکيو»، يک چيز مي گويد و اجراي کار، چيز ديگر. اجازه دهيد به چند پيش فرض دشتي و احمدپور، که در مصاحبه شان با «سايت ايران تئاتر» مطرح شده، اشاره اي کلي داشته باشم.

ادامه مطلب در اینجا:

http://www.sharghnewspaper.ir/Released/86-04-31/286.htm

در دايره قسمت ما نقطه تسليميم

pinocchiocircle — Thu, 19 Jul 2007 09:21:06 GMT

درباره تئاتر «دايره پينوكيو»

مرتضي بخشوده

روزگار كودكي ما با ديدن كارتون «پينوكيو»ي والت‌ديسني سپري شد. من از همان زمان با اين عروسك آدم‌نماي چوبى خنگ شيطان مشكل داشتم. بدبخت مجبور بود كه ميان دو قطب خير و شر يكي را انتخاب كند. هميشه هم دل به قطب شر ماجرا مي‌سپرد. يعني حرف گربه‌نره و روباه مكار را گوش مي‌كرد، بعد حسابي مجازات مي‌شد و در نهايت فرشته مهربان، كه چندان هم مهربان نبود، ظاهر مي‌شد و پينوكيو را به راه راست هدايت مي‌كرد. اين كارتون يك جوري توليد افسردگي مي‌كرد. هميشه هم يك زاهد پاكيزه‌سرشتي سر راهش بود، كه نقشش را «جينا» آن جوجه زرد جيغ‌جيغو ايفا مي‌كرد، و نمي‌گذاشت آب خوش شيطنت از گلوي عروسك پايين برود. آخر قصه كه ديگر نوبر بود. بعد از آن سفر اديسه‌وار و پر از فلاكت و بدبختي، پينوكيو بالاخره تبديل به آدم مي‌شد ـ كه اي‌كاش نمي‌شد ـ و سر تسليم فرود مي‌آورد كه مثل آدم حرف گوش‌كن باشد و ديگر شيطنت نكند و پدر ژپتوي مفلوك را اذيت نكند و يك زندگي عادي و پرملال و بي شور و هيجان را پي‌گيرد. آن دماغ كذايي پينوكيو و آن چوب جادويي فرشته مهربان، لولوي سر خرمن دوران كودكي ما بود. تا بترسيم و مبادا كه سراغ كار بد برويم. فقط خدا را شكر كه كمپاني معظم والت‌ديسني كاراكتر روباه مكار و گربه‌نره را جذاب طراحي كرده بود و البته دوبله بامزه فارسي اين دو شخصيت دوست‌داشتني و صداي خوبي كه روي آنها گذاشته بودند را هم نبايد فراموش كرد. بچه كه بودم نمي‌فهميدم مشكلم با پينوكيو چيست. حالا كمي قضيه فرق مي‌كند. براي همين هم وقتي عليرضا اشراقي به من پيشنهاد كرد كه نمايش «دايره پينوكيو» را ببينم و چيزي درباره‌اش بنويسم، از در سرپيچي و طغيان وارد شدم. اما حالا چنين نظري ندارم. چون روايتي متفاوت است با آن پينوكيويي كه مي‌شناختيمش.

متاسفانه اين نمايش براي بزرگسالان است و نه براي كودكان، و متاسفانه ـ گمان مي‌كنم ـ خيلي از تماشاگران هم نمي‌‌فهمند كه حرف حساب كارگردان و دراماتورژ و بازيگران چيست. و اين يكي از كاستي‌ها و عيب‌هاي نمايش «دايره پينوكيو» است. قبل از اينكه برداشت خودم را از اين نمايش بگويم، اشاره مي‌كنم به موسيقي شنيدني و تحسين‌برانگيز «فرشاد فزوني» كه پا‌به‌پاي اجراي زنده نمايش مي‌آيد و به‌خوبي حس و حال بازي‌ها را تداعي مي‌كند. موسيقي‌اي متفاوت و پر از صداهاي ناآشنا و غريب و درآميخته با تم‌هاي آفريقايي و تبتي كه البته حس همدلي تماشاگر را برمي‌انگيزاند. همچنين بايد اشاره كنم كه طراح نور تئاتر «دايره پينوكيو» هم «آتيلا پسياني» است و از قضا طراحي و اجراي نور اين نمايش هم كار خوب و قابل قبولي است. بازي‌هاي خانم «ناز شادمان» و «خسرو محمودي» (كه هر دو نقش پينوكيو را بازي مي‌كنند) نيز ديدني است و هر دو به‌خوبي از پس حركات پانتوميم با ريتم‌هاي تند و البته آيرونيك بر‌مي‌آيند. طراحي لباس چنگي به دلم نزد. مخصوصاً كه ديدن لباس خانم شادمان مرا به خنده واداشت. او با آن چهره و ميميك خاص صورتش و با آن كلاه و كوله و لباس كتان خاكستري مرا ياد تيپ دختر‌هاي محصل چيني در دوران مائو مي‌انداخت. از اينها كه بگذريم، مي‌رسيم به دوكلام حرف حسابي كه نمايش «دايره پينوكيو» مي‌خواست در چنته داشته باشد. اين دو كلام را هم پينوكيو خيلي تند و سريع در صحنه مي‌گويد: «واقعيت اين است: واقعيتي وجود ندارد.»

ادامه مطلب در اینجا:

http://www.sharghnewspaper.ir/Released/86-04-28/373.htm